నేను వెళ్తున్న ఎ.సి కారు ఏమాత్రం శబ్దం చేయకుండా వేగంగా ముందుకు వెళ్తుంది.అక్క ఆరోగ్యం పాడైందని ప్రసాద్ ఫోను చేయడంతో హడావిడిగా బయలు దేరాను.మామూలు పరిస్థితి అయితే అంత హడావిడిగా బయలు దేరేవాడిని కాను, కానీ అక్క నాతో మాట్లాడాలి అన్నదని ప్రసాద్ చెప్పాడు. ఏ విషయమో ఎవరికీ చెప్పకూడదు అన్నదట. ఆ మాట వినగానే ఆందోళన మొదలైంది నాకు.
కొపదీసి నేను వెల్లేలోగా ఏమైనా అయితే?..చ.చ అలా కాదు. నేను వెళ్ళేవరకూ అక్కకి ఏమి కాదు.బాగావంతుడా నిన్నెప్పుడూ ఏమి అడగలేదు ఇప్పుడు నాకు అన్యాయం చేయకు. కలదో, లేడో తెలీని ఆ భగవంతుని మనసులో ప్రార్దించాను.కారు ముందుకు పోతూ ఉంటె నా ఆలోచనలు వెనక్కి వెళ్తున్నాయి.
అక్క నేను,ప్రసాద్ మా అమ్మా నాన్నలకు గుర్తుగా ఉన్నాము.
మా చిన్నప్పుడే నాన్న పోయారు. తన తమ్ముడికి కూతుర్నిచ్చి చేసిన ఏడాదికి అమ్మ కూడా పోయింది. వెళ్తూ వెళ్తూ మా భాద్యత అక్క, బావలకి అప్పజెప్పింది.
అక్క మమ్మల్ని తన సంతానంగా భావెంచేది. ఎవరైనా మీకు పిల్లలు లేరా అని అడిగితే ఏం వీళ్ళు నా పిల్లలు కారా అనేది.
నేను మా అక్క పోలిక, తెల్లగా ఉంటాను నొక్కుల జుట్టుఅందగాదికిందే లెక్క.తమ్ముడు నాన్న పోలిక నల్లగా తుమ్మమోద్దులా ఉంటాడు.కళ్ళు ఉబ్బి ఉంటాయి. ముఖం మీద స్పోటకపు మచ్చలూ చిన్నపిల్లలు చూస్తె దడుసుకొనేలా ఉంటాడు.
కాని దేవుడు వాడికి మంచి గాత్రం ఇచ్చాడు. ఒక గాత్రం బాగాలేక పోతే దేవుడు ఇంకోటి ఇస్తాడట అది వాడే చెప్పాడు. గాత్రం అంటే శరీరం అని కూడా వేదే చెప్పాడు.
వాడిని చూసి పారిపోయే పిల్లలు కూడా వాడి చేత పాటలు పాడించుకొని వింటారు. అందుకేనేమో వాడికి పిల్లల మద్య ఉండేలా టీచర్ ఉద్యోగమే వచ్చింది.
నేను చిన్నప్పటినుండీ స్కూల్ పస్ట్, అక్కా బావా నన్ను కస్టపడి ఇంజనీరింగ్ చదివించారు. నేనుకూడా కస్టపడి చదివేవాడిని. మా ఊరి వాళ్ళంతా నేను ఐ.ఎ ఎస్ కి ఎంపిక అయినప్పుడు చాలా సంతోషించారు. అక్క కి ఎంత సంతోషమో.
నాకు పెళ్లి సంబంధాలు తెచ్చింది అక్క. కాని అవి నా అందానికి గానీ, నా స్టేటస్కి గానీ ఏమాత్రం సరిపోవు. ఆమె మనసు నొప్పించటం ఇష్టం లేక ట్రైనింగ్ తర్వాత చూద్దాంలే అన్నాను.అయినా ఊళ్ళో అమ్మాయిని చేసుకోవటానికి నేనేమన్నా ప్రసాదునా.
ట్త్రైనింగ్ అయ్యి నాకు మా జిల్లాలోనే సబ్కలక్టర్ పోస్ట్ వచ్చినపుడు, మా సిట్టింగ్ యం.యల్.ఎ కూతుర్ని ఇస్తామన్నా నేను మా కమీషనర్ కూతుర్నే చేసుకున్నా.తను డాక్టర్ సన్నజాజి మొగ్గలా ఉంటుంది.పెళ్ళికి అక్క,బావా వచ్చారు.ప్రసాద్ తీసుకొని వచ్చాడు పెళ్ళిలో మర్యాదలు జరగకున్నా వాళ్ళు పట్టించుకోలేదు. నాకు ఎక్కువసేపు మాట్లాడటానికి కుదరలేదు. వాళ్ళు ఎప్పుడెల్లారో నాకూ తెలీదు.
కొన్నాళ్ళకు అక్క ప్రసాద్ పెళ్లికి పిలిచింది నాకు నవ్వొచ్చింది వాడికి ఎవరిస్తున్నారా పిల్లని అని, ఏదో గంతాటు తగ్గ బొంతలా మా ఊరి పిల్లే ఆపిల్లకి కాలు పోలియోతో వంకర.
వాడి పెళ్లి తర్వాతా బావపోయాడు నేను వెళ్లి వచ్చాను. ఇక ప్రసాద్ అక్క ఇంట్లోనే మకాం పెట్ట్టాడు.వాడికదే మంచిది లేకుంటే వాడికొచ్చే జీతానికి వేరే ఎలా బ్రతగ్గలడు.
ప్రసాద్కి ఇద్దరూ ఆడపిల్లలే నాకిద్దరూ ఆడపిల్లలు. నా పోస్టింగులు నా అదృష్టం కొద్దో మా మామగారి పరపతి వల్లనో సంపాదనకు అనుకూలంగా ఉండేవి.
రోజులు గడిచేకొద్దీ నాకు ఓ విషయం అనుబవానికి వచ్చింది.సంపాదించటం కంటే దాన్ని దాచటం కష్టం. మామగారి సలహాతో అక్క సాయంతో అక్క పేరుమీద చాలా ప్రాపర్టీస్ కొన్నాను. అంటే ఆమె నాకు బినామీ అన్నమాట. ప్రసాద్ పిల్లల్ని బాగా చదివిస్తున్నాడని తెలిసింది. అయినా చాలీ చాలని జీతాలతో వీళ్ళకి ఈ కోరికలేమిటో, ఆడపిల్లలకి అంత చదువులు అవసరమా. అక్క అప్పుడ్ప్ప్పుడూ అడుగుతూ ఉంటుంది ఒరే తమ్ముడికి ఏదైనా సాయం చేయరా అని, డబ్బులేమైనా చెట్లకు కాస్తాయా? పోనీ మా పిల్ల బట్టలు వాడి పిల్లలకి ఇద్దామా అంటే వాడికి ఆడపిల్లలుఅదృష్టహీనున్ని ఎవరు మార్చగలరు.
***
ఆలోచనల్లో మా ఊరు వచ్చేసింది. ఆ ఊరు ఏమి మారలేదు. ఊరికి ఏమైనా చెయ్యరా అనేది అక్క. ఊర్లోకి వెళ్తూనే కారు మీదున్న బల్బు ఆన్ చెయ్యమన్నాను.సైరన్ కొడుతూ అధికారికంగా వెళ్ళే కారు మా అక్క హోదాని పెంచుతుంది కదా, ప్రసాద్ ఎదురొచ్చి తీసుకెళ్ళాడు, నేను నేరుగా అక్క గదికెళ్ళాను వీళ్ళతో ఎక్కువగా మాటాడను ఎందుకంటే కోరికల చిట్టా విప్పుతారని భయం నాకు.నన్ను చూసి అక్క లేచి కుర్చోబోయింది, వెళ్లి అక్క పక్కనే కూర్చుని "అక్కా ఏంటి ఇలా అయిపోయావ్"అన్నాను. అక్క నీరసంగా నవ్వి ఎల్లకాలం ఒకేలా ఉండటానికి నేనేమన్నా గుళ్ళో విగ్రహాన్నా ఏమిట్రా అన్నది.
ప్రసాద్ ఎందుకో అక్కడే తచ్చట్లాడుతున్నాడు. ఏదో గూడుపుటానీ చేయాలని చూస్తున్నాడు."ఒర్ నువ్వెళ్ళు నేను పిలిచేదాకా రాక " అన్నది అక్క. వాడి మొఖంలో బాదో,కోపమో అర్ధం కాలేదు. నాకెందుకో అనీజీగా ఉంది వీడు ఏమైనా స్కీం వేసి ఉంటాడా? చూద్దాం అక్క చెప్తుంది కదా అనుకున్నా.
ఒరే రాజా " అక్క ప్రేమగా పిలిచి మొదలెట్టింది
"నేను ఎంతో కాలం బ్రతకనురా ప్రసాద్ కి కుటుంబం మోయలేనంత బరువయ్యింది, పిల్లల చదువుల కోసం అప్పులపాలయ్యాడు. అంతా అలోచించి నేను ఒక నిర్ణయానికి వచ్చానురా " అన్నది.
నా గుండె గుబ,గుబ లాడింది. నన్నేదో సాయం అడగటానికే నిర్ణయం తీసుకున్నట్లుంది. ప్రసాదు ఈ విషయం తెలిసీ ఏమి తెలీనట్లు నాటకం ఆడుతున్నాడు.ఛీ..డబ్బుకోసం ఎంతకైనా తెగిస్తాడు.
"అందుకే నువ్వు నా పేరున పెట్టిన ఆసిలో సగం ప్రసాద్ పేరున రాద్దాం అనుకున్నా" అన్నది.
నా నెత్తిమీద పిడుగు పడ్డట్లు అయింది.
"నువ్వు మంచిదానివని నిన్ను నమ్మితే ఇదా నివ్వు చేసేది. అంటే నా కష్టార్జితం వాడికి తెరగా ఇయ్యాలా? గోతు పెంచి అరిచాను.
ప్రసాద్ లోపలి రాబోయాడు."నువ్వు బయటికిపోరా నేను పిలిచేవరకూ రావద్దన్నానా? అరిచింది దగ్గు వచ్చి ఆపకుండా దగ్గింది. ప్రసాద్ వచ్చి మందువేసి వెళ్ళాడు. వాడి మొఖం చూస్తుంటే కంపరమెత్తుతుంది.
నా పిల్లల కోసం నేను తినకుండా దాచిపెట్టిన డబ్బుని నోట కరచుక పోవడానికి వచ్చిన తోడేలుల ఉన్నాడు. కోపం పట్టలేక ఆ గదిలో నుంచి బయటకు వెళ్ళాను. సరళ, ఆడ పిల్లలు ఇద్దరు ఒక పక్కగా నిల్చొని ఉన్నారు. వాళ వైపు చూడ బుద్ధి కాలేదు.
ఇప్పుడు ఎం చయాలి?పోనీ ఒక లక్షో రెండు లక్షలో ఇచ్చి డీల్ చేసుకుంటే?;
ఆలోచించగా అదే కరక్ట్ అనిపించింది, అక్కా ఎక్కువ కాలం ఉండదు, తర్వాత ప్రసాద్ మోసం నుండి బైట పడవచ్చు.
ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాక లోపలివెళ్లాను. కాని అప్పటికే అక్క పరిస్థితి దారుణంగా ఉంది. డాక్టర్ వచ్చేలోగా అక్క ప్రాణం పోయింది. ఒకందుకు బాద కలిగినా మరొకందుకు ఆనందం కలిగింది లేకుంటే ప్రసాద్ మోసం చేసేవాడు. నా దగ్గర అక్క రాసిన వీలునామా ఉన్నందువలన ఇప్పుడు నా ఆస్తికి ఎటువంటి నష్టం వాటిల్లదు.
అంతలో ఊరి ప్రసిడెంట్ వచ్చాడు మీ అక్కగారు మీకు తమ్ముడికీ ఆస్తి చేరి సగం రాసారు అన్నాడు. ఆ మాట చెర్నాకోలతో కొట్టినట్లు అయ్యింది నాకు. ఎలాగో గొంతు పెగల్చుకొని "అదెలా కుదురుతుంది అన్నాను. అదంతా నా సంపాదన కదా అన్నాను. నిజమే డాక్యుమెంట్ల ప్రకారం ఎలా చెల్లుతుందో మీకు చెప్పేవారమా మేము అన్నాడు. నా కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి. అక్క శవం దగ్గర ఏడుస్తున్న ప్రసాద్ ని చూస్తే దుమ్మలగుండి గుర్తుకొచ్చింది.
"ప్రసిడెంట్ గారూ ఆ కాగితం చించి వేయండి, అక్క అది రాసినట్లు నాకు తెలీదు" అన్నాడు ప్రసాద్. నా చెవులు నేనే నమ్మలేక పోయాను , బహుసా దీనిలో ఏదైనా మోసం ఉందేమో అనుకున్నాను.
అదెలా కుదురుతుంది మాస్టారూ, ఇది లీగల్ పేపరు దీని మీద సాక్షి సంతకాలుంటాయి. సాక్షుల దగ్గర కాపీలుంటాయి" అన్నాడు ప్రసిడెంట్.
ఒక్క క్షణం ఏమీ తోచనట్లు ముఖం పెట్టి నుల్చున్నాడు.
ఏమి నటన మనసులోనే తిట్టుకున్నాను. బహిరంగంగా తిట్టాలంటే నా స్తాయి గుర్తొచ్చింది.
అంతలోనే ఏదో గుర్తొచ్చి వాడి మొఖం తెరిపిన పడింది.
"సరే నేను అక్క రాసిన ఆస్తి అన్నయ్య పేరున రాస్తాను మీరు సాక్షి సంతకాలు చేయండి " అని సరళను పేపర్ తెమ్మన్నాడు.
సరళ కుంటుకుంటూ వెళ్లి పేపర్ తెచ్చింది వాడి కూతుళ్ళు పాడ్ , పెన్ను కూడా తెచ్చి ఇచ్చారు. అస్సలు వాదికేమైనా మతి పోయిందా? వాడి పెళ్ళాం బిడ్డలకైనా బుడ్డి ఉండాలి కదా లేక ఇదో కొత్త డ్రామా?
గబా గబా వాడి పేరు మీదున్న ఆస్తి నా మెడ రాసి సంతకంపెట్టి ఇచ్చాడు వారిని సాక్షి సంతకాలు పెట్టమని. మరోమారు ఆలోచిన్చామన్నా వినకుండా.
ఎందుకిలా చేసాడో ఏమో, పాపబీతి కలిగిందా లేకపోతే పది మందీ తిట్టిపోస్తారానా?
ఇంతక ముందు అనుకున్నట్లు రెండు లక్షలు ఇద్దామని చెక్ బుక్ తీశాను కానీ నా లోభ బుద్దికి ఒక లక్ష చాల్లే అనిపింఛి చక్ రాసి అమ్మాయి పెళ్ళికి ఉన్చంమ అని సరళకి ఇవ్వబోయాను."వద్దండీ బావగారూ అంటూ నవ్వుతూ తిరస్కరించింది. మీరు అక్కా వచ్చి ఆశీర్వదిస్తే చాలు. కర్చు ఎంత తక్కువ పెడితే అంత మంచిది అంటారు మీ తమ్ముడు అన్నది.
మెత్తటి చెప్పుతో చెంప చెల్లుమనిపించినట్లు అనిపించింది నాకు.
ఆస్తిని తృణ ప్రాయంగా వదిలేయతమే కాక నన్ను అవమానిన్చాలనీ చూడలేదు.
***
నాకు వాళ్ళంతా మహోన్నతుల్లా, అసలైన మనుషుల్లా నేనేమో చిన్న పిపీలకంలా అయిపోయినట్లు అనిపించింది. బిక్క చచిపోయి ఆ చ్క్ని జేబులో కుక్కుకొని నేను రాయదల్చుకున్నది పేపర్ మీద రాసి ఆస్థి మొత్తం తమ్ముడి పేరున రాసాను అక్క ఊరికి ఏదైనా చేయమనేది. ఆ పని వాడు చేస్తాడు వాడికి అక్క మాట వేద వాక్కు. కాగితం ప్రసిడెంట్ చేతిలో పెట్టాను.
మంచం మీద కదలకుండా నిర్జీవంగా ఉన్న అక్క శరీరం దేవాలయంలో ఉన్న విగ్రహం కన్నా పవిత్రంగా అనిపించింది.. పరుగున వెళ్లి అక్క పాదాల మీదపడి గుండెలు పగిలేలా ఏడ్చాను.
ఏళ్ళ తరబడి నాలో పేరుకుపోయిన మకిలి అంతా పోయేలా కన్నీరు కారుస్తూ ధారాపాతంగా ఏడ్చాను.
( మే 2-2012 "నవ్య " వార పత్రిక లో ప్రచురితం )
No comments:
Post a Comment